سلام بچه ها.راستشو بخواین امشب خیلی دلم گرفته.دارم یکی از ترانه های شادمهرو گوش میدم .ترانه هاش من یکی رو دیوونه کرده.آدمو میبره یه دنیای دیگه.بعضی وقتا که دلم ازهمه چی پره وهیچ کس و هیچ چیزی نمیتونه فکرمو منحرف کنه این وسط فقط صدای گرم شادمهر منو آروم میکنه.نمیدونم چه سحری تو صداشه.به قول اخوان ثالث :نایش گرم باد

دلم میخود شما هم این شعرشو بخونید ودربارش نظر بدید.

دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه

دوباره این دل دیوونه واست دل تنگه

وقتی از تو خوندن ستاره ی ترانه ها

اسم تو برای من قشنگترین آهنگه

بی تو یک پرنده ی اسیر بی پروازم 

 با تو اما میرسم به قله ی آوازم

اگه تا آخر این ترانه با من باشی

واسه تو سقفی از آهن با صدا میسازم

با یه چشمک دوباره منو زنده کن ستاره

 نزار ار نفس بیوفتم تویی تنها راه چهره

تویی که عشقمو از نگاه من میخونی 

 تویی که تو طپش ترانه هام مهمونی

تویی که هم نفس همیشه ی آوازی 

 تویی که آخر قصه ی منو میدونی

اگه کوچه ی صدام یه کوچه ی باریکه

اگه خونه م بی چراغ چشم تو تاریکه

میدونم آخر قصه میرسی به داد

من لحظه یکی شدن تو آینه ها نزدیکه

با یه چشمک دوباره منو زنده کن ستاره

نزار ار نفس بیوفتم تویی تنها راه چهره

 بی تو شب نوری نداره این ترانه تا همیشه تو رو یاد من میاره