اونقد مراسم ..روعقب انداختم و بهونه آوردم تا زمستون بياد و برف بباره و من كنار پنجره  اتاقم بشينم و به آسمون نگاه كنم.انقد زيبا و با شكوهه كه دوست دارم داد بزنم و گريه کنم.نميدونم از شانس بده من امسال نشد به آرزوم برسم.هر شب كه ميخوابيدم به اميد اينكه فرداش برف بياد خدا خدا ميكردم.خدايا نميشد اينآرزومو برآورده كني؟ميدونم خيليا هستن كه به جاي شكر نعمت كفر ميكنن و همش مينالن پس ما چي؟هيچوقت شباي زمستون يادم نميره.انقد برف ميباريد كه آسمون نصف شب مثل روز روشن بود.شاخه ي درختا پر برف بود .نميدونم چطور توصيف كنم .خدايا خيلي دلم حوس اون روزا رو كرده چكار كنم؟دلم واسه اون روزا تنگ شده.گريه امونمو بريده .از اسفند بدم مياد .دوست ندارم زمستون تموم بشه.دوست داشتم يه بار ديگه تو اتاق خودم پرده ها رو كنار بزنم و كنار پنجره بشينم و آهنگ ...گوش كنم و نگامو از آسمون نگيرم.چي ميشد؟روياي من تو اون شبا تعبير ميشد.امسالم با همه ي بدياش داره ميره و تموم ميشه.منم اگه خدا بخواد ميخوام برم.ميخوام برم جاييكه هيچ وقت به اتاق خودم نميشه.اونقد اينجا خاطره دارم كه مرورشون منو ديوونه ميكنه.خيلي سخته آدم از جايي كه يه عالمه خاطره داره دل بكنه.اونم واسه من كه با خاطره هام زندگي ميكنم.نميدونم چطور حرف دلمو اينجا بزنم.خيلي سخته...

شباتون پر ستاره.پيشاپيش عيدتون مبارك.اوني كه هميشه دوستون داره:ستاره